14 باور نادرست در مورد بیماری اوتیسم یا درخودماندگی

هو الشافی

باورهای نادرست درباره ی اوتیسم

(این مطلب برگرفته از کتاب دکتر کمپیون کوئین، ترجمه دکتر مژگان خادمی، دکتر بابک جعفری، دکتر ارسیا تقوا،100 پرسش و پاسخ درباره ی بیماری های اوتیسم می باشد)

اوتیسم اختلالی پیچیده است که علت آن به درستی شناخته نشده و طبیعتا درمان قطعی نیز برای آن پیدا نشده است. ممکن است کودکی در خانواده به این اختلال مبتلا شود و کودک دیگر نیز سالم باشد. گاه شدت آن در یک کودک به اندازه ای است که او را ناتوان می کند در حالی که در کودک دیگر مشکلات ناچیز به وجود می آورد. این پیچیدگی ها سبب ایجاد باورها و تصورات نادرست بسیاری درباره ی این اختلال شده است که در کتاب ها و فیلم های مختلف نیز مطرح می شود. کسانی که به فراگیری بیش تر درباره ی اوتیسم علاقمند هستند لازم است بدانند که هر فرد مبتلا به اوتیسم به همان اندازه که افراد سالم با یکدیگر تفاوت دارند، منحصر به فرد و متفاوت از بیمار دیگر است.

اختلال اوتیسم فهرستی طولانی از نشانه ها و رفتارها را با خود دارد که هر فرد مبتلا ترکیبی از برخی از این نشانه ها و رفتارها را دارا است. به دلیل گستردگی تصورات نادرست راجع به این اختلال در این قسمت به بعضی از آن ها و آن چه درست است اشاره می شود:

باور نادرست : اختلال رشدی بسیار نادری است.

باور درست : یک نفر از هر 160 نوزاد ممکن است به اوتیسم مبتلا باشد و این اختلال در تمام جهان و در خانواده هایی از تمامی نژادها و سطوح اجتماعی دیده می شود.

باور نادرست: تنها پسرها به اوتیسم مبتلا می شوند.

باور درست: گرچه اوتیسم در پسرها 4 برابر دخترها دیده می شود بسیاری از دخترها نیز در طیف اختلال اوتیسم قرار می گیرند و از نشانه های این اختلال رنج می برند.

باور نادرست: تمام کودکان مبتلا به اوتیسم باید در آسایشگاه ها زندگی کنند.

باور درست: بیشتر کودکان مبتلا با خانواده هایشان زندگی می کنند و در بزرگسالی ممکن است در خانه های گروهی زندگی کنند. تنها گروه کوچکی از کودکان مبتلا نیازمند زندگی در آسایشگاه ها هستند، که این دسته به طور معمول از مشکلاتی مانند عقب ماندگی ذهنی یا جسمی شدید یا نقایص جدی عصبی همراه با اوتیسم رنج می برند.

باور نادرست: مبتلایان به اوتیسم علاقه ای به نوازش و تماس مکرر ندارند.

باور درست: گرچه گروهی از مبتلایان حساسیت زیادی به محرک های لمسی دارند و ممکن است در مقابل تماس فیزیکی مقاومت نشان دهند اما بسیاری از آن ها از نوازش شدن، در آغوش گرفته شدن، ورزش های نیازمند تماس فیزیکی یا معاینه فیزیکی توسط پزشک لذت می برند.

باور نادرست: افراد مبتلا به اوتیسم توانایی های خاصی در زمینه های هوش یا موسیقی دارند.در عرض مدت کوتاهی یک زبان بیگانه را می آموزند، لغت نامه ای را حفظ می کنند یا محاسبات ذهنی را به خوبی انجام می دهند.

باور درست: حدود 70 تا 80 درصد کودکان مبتلا به اوتیسم از هوشی کمتر از حد طبیعی برخوردارند و بسیاری از آن ها عقب مانده ی ذهنی هستند و بقیه هوشی طبیعی یا بالاتر از حد طبیعی دارند. تنها عده بسیار کمی مهارت های برجسته ریاضی یا توانایی های خاصی در زمینه ی موسیقی دارند. این گروه را دانشمندان اوتیسمی نام نهاده اند.

باور نادرست: اوتیسم به دلیل پرورش کودک در دامان مادری سردمزاج، بی عاطفه یا بدرفتار ایجاد می شود.

باور درست: اوتیسم اختلالی در زیست شناسی مغز است که ارتباطی با نحوه ی فرزندپروری ندارد. با وجودی که علت دقیق آن شناخته نشده ولی مرتبط دانستن آن به نحوه ی مادری کردن نه تنها نادرست بلکه مضر است. در قدیم به مادران این بیماران((مادران یخچالی )) گفته می شد. خوشبختانه نادرست بودن این عقیده به اثبات رسیده است.

باور نادرست: کودکان اوتیسمی حساسیتی به درد ندارند.

باور درست: اگر چه به نظر می رسد بعضی کودکان مبتلا به اوتیسم شدید درد را احساس نمی کنند اما بسیاری از آن ها نسبت به درد واکنش طبیعی نشان می دهند.

باور نادرست: اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم هرگز صحبت کردن را فرا نمی گیرند.

باور درست: حدود 40 تا 50 درصد کودکان مبتلا به اوتیسم به مهارت های زبانی دست نمی یابند یا به میزان کمی این مهارت را فرا می گیرند. این مشکل در بیمارانی بیش تر دیده می شود که از عقب ماندگی ذهنی شدید رنج می برند. اگر بیماری در سنین پایین تشخیص داده شود و گفتار درمانی فشرده و طولانی انجام گردد احتمال دارد که حدود سه چهارم کودکان مبتلا توانایی صحبت کردن را پیدا کنند.

باور نادرست: کودکان مبتلا به اوتیسم هرگز ارتباط چشمی برقرار نمی کنند.

باور درست: بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم قادر به برقراری تماس چشمی با دیگران هستند. اما ممکن است میزان آن کمتر از حد طبیعی یا متفاوت از طرز نگاه کودک طبیعی باشد. با این حال بعضی از آن ها قادرند به دیگران نگاه کنند، لبخند بزنند، و از زبان غیر کلامی خود در ارتباط ها بهره بگیرند.(ممکن است این کودکان به جای نگاه کردن طبیعی به چشم دیگران، بیشتر به گوش، دهان و نیمه ی پایین صورت افراد نگاه کنند.)

باور نادرست: اوتیسم به دلیل واکسیناسیون ایجاد می شود.

باور درست: به دلیل هم زمانی بروز نشانه های اوتیسم با زمان واکسیناسیون در سال های ابتدایی عمر این تصور نادرست به وجود آمد که شاید این نشا نه ها ناشی از ایمن سازی بدن باشند، اما مطالعه های فراوان بطلان این نظر را نشان داد.

باور نادرست: کودک مبتلا به اوتیسم نمی تواند هیجان های خود را بروز دهد.

باور درست: ممکن است کودکان مبتلا قادر به نشان دادن برخی از هیجان ها یا درک عواطف دیگران نباشند، اما به طور معمول می توانند احساس دوست داشتن و محبت، انتظار، تعجب، اشتیاق،ترس و اضطراب را نشان دهند، با وجود این، میزان ابراز هیجانات آن ها محدودتر از حد طبیعی است.

باور نادرست: کودک مبتلا به اوتیسم هیچ نوع ارتباطی با سایر انسان ها برقرار نمی کند.

باور درست: این کودکان ممکن است ارتباطات محدود و غیر معمول با دیگران برقرار کنند. هر چند این کودکان دوست داشتنی اند و قادر به پاسخگویی به محبت و عشق هستند اما نقص در چگونگی ارتباط و همدلی، باعث اشکال در دوست یابی آن ها می شود. با این حال کودک مبتلا ممکن است نسبت به والدینش احساس عشق و دلبستگی داشته باشد، اما تمایل زیادی به لمس شدن توسط آن ها از خود نشان ندهد.

کودکان مبتلا به اوتیسم با معلم ها و همکلاسی های خود روابط دوستانه برقرار می کنند و در زمان تعطیلات از دوری آن ها دلتنگ می شوند.

باور نادرست: اوتیسم به دلیل عدم تعادل شیمیایی یا حساسیت به بعضی غذاها یا مکمل ها ایجاد می شود.

باور درست: هر چند نمی توان این ارتباطات را به طور کامل کنار گذاشت، اما تاکنون مدرک علمی دقیقی که نشان دهنده ارتباط قطعی موادی مانند ویتامین ها یا کمبودهای تغذیه ای با اوتیسم باشد یافت نشده است. کودکان مبتلا به اوتیسم مانند کودکان طبیعی ممکن است از حساسیت های غذایی، مسمومیت های ناشی از مواد سمی محیطی یا نقایص تغذیه ای رنج ببرند و درمان هر کدام از این مشکلات به سلامت بیش تر آن ها کمک خواهد کرد اما منجر به بهبود اختلال اوتیسم نخواهد شد.

باور نادرست: مبتلایان به اوتیسم همواره ناامید و وابسته اند و قادر نیستند به طور مستقل در جامعه زندگی کنند.

باور درست: اوتیسم اختلالی است که باعث ایجاد طیفی از ناتوانی می شود. در یک سر طیف گروهی از بیماران به علت عدم توانایی در برقراری ارتباط و عقب ماندگی شدید برای گذران زندگی به طور کامل به دیگران وابسته اند و در طرف دیگر افرادی با هوش طبیعی و مهارت های کافی برای زندگی مستقل قرار دارند.

برچسب‌ها:

تاريخ : پنج‌شنبه 24 فروردین 1396 | 19:28 | نویسنده : genius1994 |

.: Weblog Themes By SlideTheme :.